Osady, które są zlokalizowane w strefie podmiejskiej nazywane są przedmieściami. W krajach wysoko rozwiniętych zauważa się ciągły wzrost liczby mieszkańców oraz obszarów strefy podmiejskiej. Jest to związane z przenoszeniem się ludzi z dzielnic centralnych do spokojnych i cichych peryferii. Natomiast w państwach słabo rozwiniętych zauważyć można odwrotną zależność. Biedna ludność wiejska napływa na przedmieścia miast w poszukiwaniu lepsze pracy. Peryferia są zarówno miejscem slumsów, jaki i bogatych dzielnic willowych. Strefa podmiejska składa się kilku przedmieść o różnorodnych właściwościach. Dzielnice mieszkaniowe charakteryzują się wygodą oraz zielonym otoczeniem, do którego mieszkańcy wracają po pracy w mieście. Istnieją również przedmieścia mieszkaniowe o dość niskim standardzie i typowe dzielnice nędzy. Strefa podmiejska może mieć również charakter przemysłowy. Ośrodki tego typu powstają w okolicach złóż naturalnych i za zgodą mieszkańców. Przedmieścia mogą pełnić funkcje usługowo-handlowe. Najczęściej są to wielkie centra handlowe, wokół których panuje zmożony ruch. Ponadto funkcjonują tam hurtownie oraz giełdy towarowe i ośrodki rolnicze, których mieszkańcy zajmują się rolą i hodowlą. Ostatnim rodzajem strefy podmiejskiej jest wypoczynkowo-rekreacyjna. Mieszkańcy miasta wyjeżdżają na peryferia by móc spokojnie spędzić weekend i odpocząć od miejskiego zgiełku.

Na zmianę liczby mieszkańców wpływa wiele czynników. Zaliczamy do nich przyrost naturalny, migracje-najczęściej ze wsi do miast i zmiany granic administracyjnych. Miasta, które leżą blisko siebie tworzą zespół miejski, gdy jedno z miast jest większe od pozostałych i wyraźnie dominuje mamy wówczas do czynienia z aglomeracja monocentryczną. Natomiast, kiedy kilka miast o podobnej wielkości jest zlokalizowanych blisko siebie jest mowa o aglomeracji policentrycznej lub konurbacji. Szacuje się, że w naszym kraju ponad 62% ludności to mieszkańcy miast. Taka tendencja utrzymuje się od końca ubiegłego stulecia. Bardziej zurbanizowana jest Polska zachodnia, natomiast zdecydowanie najsłabiej pod tym względem wypada południowy-wschód naszego państwa. Proces urbanizacji na poszczególnych kontynentach rozpoczął się w różnych okresach czasowych i z innym nasileniem. Najpóźniej stało się to w Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, Australii oraz Afryce. Współcześnie za najbardziej zurbanizowane uważa się kraje amerykańskie, Europe Zachodnią, Australię, Nową Zelandię oraz Japonię. Natomiast ciągle niewielki odsetek mieszkańców miast w ogólnej liczbie obywateli państw znajduje się na kontynentach: afrykańskim i azjatyckim. Jeśli chodzi o tempo urbanizacji to prym wiodą państwa posiadające mało ludności miejskiej.

Kiedy rolnicy nie posiadają środków finansowych na mechanizacje rolnictwa bardzo pomocne może być państwo lub instytucje zagraniczne i krajowe. Dobrym rozwiązaniem dla biednych państw, niemogących sobie pozwolić na znaczne dotacje na rzecz rolnictwa może być na przykład użytkowanie jednej maszyny przez kilku rolników. Mechanizacja nie jest tak prostym procesem, na jaki wygląda. Istnieje wiele czynników zakłócających mechanizacje rolnictwa. Jednym z nich są warunki przyrodnicze. Używanie maszyn jest nie możliwe na podmokłym i wąskim gruncie oraz terenie o bardzo spadzistym nachyleniu. W państwach słabo rozwiniętych dominuje tradycyjne rolnictwo o małych powierzchniach uprawnych, w których dominuje praca ręczna rolnika oraz całej jego rodziny. Ponadto obszary wiejskie są bardzo gęsto zaludnione, co sprawia, że jest dużo siły roboczej. Biedne społeczeństwa mają również utrudniony dostęp do usług technicznych, paliw oraz zamiennych części. Dodatkowym problemem jest system uprawy roślin. Na przykład w Afryce na tym samym polu sadzi się kilka gatunków roślin naraz.
Niektóre działy produkcji rolniczej nie mogą być zmechanizowane ze względu na specyfikę zbiorów. Przykładem może być herbata, której gałązki zrywa się w odpowiednim stadium wzrostu. W krajach bogatych funkcjonują duże gospodarstwa rolne, które często dzięki mechanizacji mogą być prowadzone przez pojedyncze osoby. Rolnictwo tego typu zaspokaja potrzeby na szczeblu krajowy i międzynarodowym.

Gospodarka intensywna jest prowadzona wtedy, gdy koszty finansowe oraz praca ludzka prowadzi do uzyskania zadowalająco wysokich korzyści, czyli inaczej mówiąc plonów. Natomiast, gdy spodziewane korzyści nie zostaną osiągnięte rolnik zdecyduje się na działalność ekstensywną, czyli taką, która prowadzona jest mniejszym wysiłkiem.
Intensywność rolnictwa może być zahamowana na skutek braku siły roboczej oraz niskiego standardu życia. Ponadto problemem może być brak zapotrzebowania na produktu wytwarzane w gospodarstwach i nieodpowiednia infrastruktura transportowo-techniczna. Do intensyfikacji produkcji rolnej zniechęcają również niestabilne cen i brak informacji o nowoczesnych metodach i środkach produkcji. Rolnicy bardzo często nie posiadają specjalistycznego wykształcenia, a państwo nie stwarza oświaty rolniczej na prawidłowym poziomie. Za mierniki intensywnej produkcji rolnej uważa się plony zebrane z hektara pszenicy oraz ilość zużywanych nawozów sztucznych. Najbardziej intensywne rolnictwo jest w Holandii i Danii. Natomiast ekstensywną rolę bardzo często można spotkać w krajach Afryki oraz państwach, gdzie działają wielkie i nieprawidłowo zarządzane gospodarstwa rolne. Wzrost produkcji wiąże się ze sprzedażą nadwyżki produktów i zwiększeniem popytu na usługi i dobra. Zwiększa się wtedy poziom życia rolników i ich rodzin.

Współcześnie istnieje wiele lokalnych odmian bydła. W krajach najbogatszych wyróżniamy bydło mięsne i mleczne. Natomiast w krajach biednych bydło hodowane jest przede wszystkim dla mleka. Poza tym w wielu kulturach bydło darzone jest niezwykłą czcią, co wiąże się z zakazem spożywania mięsa. Tak jest między innymi w Indiach. Podobna sytuacja panuje w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bydło jest siła pociągową. Zwierzęta te nie występują na wszystkich szerokościach geograficznych. W klimacie zimnym brakuje pożywienia, natomiast tropikalnym bydło zapada na wiele śmiertelnych chorób. Dlatego w takich miejscach hoduje się trzodę chlewną i drób. Trzoda chlewna hodowana jest w pobliżu dużych miast, czyli blisko docelowych rynków zbytu. Zwierzęta te rosną szybciej niż bydło i mogą się odżywiać gorszym pokarmem na przykład odpadami z gospodarstw domowych. Najwięcej trzody chlewnej występuje w Azji Wschodniej, Europie, Stanach Zjednoczonych i Brazylii. Natomiast praktycznie nie hoduje się tej zwierzyny na Bliskim Wschodzie, ponieważ zakazuje tego islam i judaizm. Ostatnimi laty wzrasta spożycie drobiu. Produkcja ta rozwija się zarówno w krajach wysokorozwiniętych jak i słaborozwiniętych. Zazwyczaj lokalizuje się przy dużych miastach, gdzie łatwo sprzedać mięso i jaja. Ptaki tuczy się w pomieszczeniach zamkniętych. Kury można również hodować indywidualnie ze względu na niewielki koszt utrzymania.

Zdarza się, że gospodarstwo może być wyspecjalizowane w hodowli pewnego gatunku zwierząt lub danej rośliny uprawnej. Wiele gospodarstw łączy obydwie produkcje, aby pokarm z łąk i pastwisk trafiał do zwierząt hodowlanych. Dodatkowo może być prowadzona z uprawą roślin pastewnych takich jak kukurydza i buraki pastewne oraz rośliny motylkowe, które wzbogacają glebę w azot, co eliminuje nawozy azotowe. Podobnie jest z uprawą drzew owocowych, które wytwarzają więcej owoców dzięki pszczołą.
Hodowla zwierząt powoduje zmniejszenie wielkości upraw roślin żywieniowych i jednocześnie pomaga w uzyskaniu większych zbiorów, dzięki nawozom naturalnym. W krajach biednych, gdzie panuje niski stopień mechanizacji, bydło jest siłą pociągową. Ponadto takie zwierzęta jak kozy i świnie mogą odżywiać odpadkami i mimo to produkować pełnowartościowe białko, bardzo zdrowe i potrzebne w diecie człowieka. Środowisko przyrodnicze nie zawsze pozostaje bez zmian, gdy prowadzony jest intensywny wypas. Prowadzi to do rozluźnienia warstw gleby i jej niszczenia, a następnie do erozji. Nie tylko łąki pastwiska mogą być miejscem, gdzie zwierzęta zjadają pokarm roślinny. Podczas suszy mogą one niszczyć rośliny uprawne i w dalszym stopniu prowadzić do pustynnienia. Taki proces mam miejsce na sawannach na kontynencie afrykańskim.

Dostęp człowieka do wody pitnej jest jednym z największych problemów współczesnego świata. Niedostatek wód wynika z przyczyn przyrodniczych oraz niedbałości o stan wód. Państwa najbogatsze bardzo chętnie kupują czysta wodę. W Polsce litr czystej wody kosztuje ponad złotówkę. W krajach bardzo biednych z powodu braku odpowiednio czystej wody ludzie piją ją brudną i skażoną. Jest to bezpośrednią przyczyną śmierci około 5 milionów osób rocznie. Najgorsze warunki pod tym względem panują w Afryce, gdzie okres przeciętnej choroby trwa ponad 140 dni w ciągu roku. Brak czystej wody wywołuje najczęściej choroby pasożytnicze i skóry. Najlepszym rozwiązaniem dla tego problemu jest po prostu niezanieczyszczona woda, jednak jest to bardzo kosztowne i przekracza możliwości finansowe nawet najbogatszych państw świata. Bardzo poważną kwestią jest wyczerpanie zapasu wód. Spowodowane jest to często przez duże skupiska ludzi i przemysłu. Mówimy wtedy, że powstaje tak zwany lep depresyjny. Jest to wysychanie źródeł wody na pewnym obszarze, wysychanie roślinności oraz brak wody dla gospodarstw domowych i działalności rolniczej.

W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia zaczęto podejmować szereg działań, które miały na celu chronić przed zanieczyszczeniem wody podziemne i powierzchniowe w naszym kraju. Tworzono wiele oczyszczalni ścieków. Zarówno tych miejskich jak i przemysłowych. Ponadto nowoczesne metody produkcji zmniejszyły emisję zanieczyszczeń do wód. Od kąt Polska jest członkiem Unii Europejskiej oczyszczalnie ścieków muszą się znajdować w każdej miejscowości przekraczającej dwa tysiące mieszkańców. W innej sytuacji jest polska wieś. Panujące susze przyczyniają się do zanieczyszczenia wód gruntowych. Ponadto brakuje kanalizacji oraz wodociągów. Do przyczyn zanieczyszczenia powietrza w Polsce zaliczamy: brak świadomości i wiedzy, przestarzałe technologie produkcji oraz spalanie węgla brunatnego i kamiennego. Pod koniec XX wieku Polacy znacznie ograniczyli produkcje przemysłową i zainteresowali się ekologią. Nowe technologie charakteryzujące się oszczędnością energii przyczyniły się do spadku spalania surowców kopalnianych. Bardzo duży wpływ na ten proces miała także integracja z Unią Europejską.

Torby ekologiczne są kolejnym posunięciem polityki rządu mającej na celu poprawę środowiska polski. Torby dawniej były typowo plastykowe taka sytuacja trwała bardzo długo ponieważ nikt nie zwracał na nie ugasi, były przydatne więc nie rezygnowano z nich. Później jednak wszystko ulęgło zmianie ponieważ stwierdzono na podstawie licznych badań że tory te bardzo zaśmiecają środowisko i co ważne rozkładają się nawet pięćset lat czyli bardzo długo. Rząd postanowił coś z tym zrobić dlatego też torby plastykowe wycofano z produkcji i ich miejsce zajęły torby ekologiczne. W sklepie obecnie można je kupić mogą być wykonane z materiału lub z papieru wszystko jednak jest lepsze od typowej torby jednorazowej. Ludzie naturalnie bardzo się do nich przyzwyczaili dlatego też postanowiono stworzyć pochodne tych toreb które wyglądem są do nich zbliżone jednak wykonane są z zupełnie innego materiału dzięki czemu czas ich rozkładania się skraca się bardzo . torby ekologiczne poza tym że nie zaśmiecają środowiska posiadają jeszcze inną zaletę są wielorazowego użytku.

Żarówki to przedmioty które emitują światło. Światło jest nam wszystkim bardzo potrzebne, ponieważ kiedy na dworze słońce zachodzi nie możemy już korzystać ze światła naturalnego i przychodzi czas na to sztuczne. Żarówki bywają przeróżne wszystkie mają inną moc mogą być jasne , słabe. Ich dobór uzależniamy od tego w jakim pomieszczeniu mają one nam służyć jeśli jest to kuchnia mogą być słabe jeśli natomiast łazienka polecane są żarówki mocne. Do tej pory każdy w swoim domu posiadał żarówki watowe jednak z czasem wszystko się zmienia i żarówki te po woli znikają z naszych półek ponieważ pochłaniają zbyt wiele prądu. Ich miejsce maja zając żarówki energio oszczędne. Wszystko było by dobrze gdy nie fakt że żarówki te spełniają się tylko wtedy kiedy ktoś sporo z nich korzysta w przeciwnym wypadku pobierają tyle maso prądu co zwykle żarówki i oszczędności tej nie widać. poprzez żarówki rząd pragnie zaoszczędzić prace elektrowni które emitują nie bezpiece związki do naszej atmosfery przyczyniając się też do powstawiania efektu cieplarnianego.