Polska wieś

Gospodarka nowoczesna cechuje się wykorzystaniem najlepszych technologii oraz najnowszych zdobyczy nauki i techniki. Zaliczamy do nich między innymi zautomatyzowane technologie, precyzyjne maszyny oraz szeroką ofertę kupna i sprzedaży. Ponadto bardzo istotna jest wysoka wydajność pracy. Nowoczesne gospodarowanie powstało i rozwinęło się w państwach wysokorozwiniętych. Nawet rolnictwo, które bardzo powoli się zmienia jest uprzemysłowione i stosuje najnowsze techniki i technologie. Najważniejszymi skutkami rozwoju nowoczesnej gospodarki są: szybki i gwałtowny wzrost poziomu życia ludności oraz znaczna ingerencja oraz degradacja środowiska naturalnego naszej planety. W latach siedemdziesiątych zauważono, że gospodarka może zostać zachwiana przez duże zużycie surowców mineralnych i zanieczyszczenie środowiska. Wiele państw oraz organizacji międzynarodowych walczy z tymi negatywnymi zjawiskami. Za miernik nowoczesności uważa się ciągłe zmniejszanie zanieczyszczania środowiska przez człowieka.

Kraje Unii Europejskiej różnią się pod względem metod oraz warunków gospodarowania. Większość z nich cechuje się rolnictwem towarowym o wysokim stopniu zmechanizowania i intensyfikacji. W dużym stopniu jest to także rolnictwo uprzemysłowione, ponieważ produkcja rolna przypomina działalność zakładu przemysłowego. Materiały siewne, sprzęty, maszyny, nawozy oraz środki ochrony roślin najczęściej są kupowane. Natomiast prawie wszystkie prace wykonują maszyny sterowane przez człowieka. Komputeryzacja sprawia, że wiele procesów reguluje system komputerowy. Takie czynności, jak temperatura, ilość wody i nawozu są automatycznie wykonywane. Niemalże całą produkcje przeznacza się na sprzedaż. Artykuły staranie się dobiera i kontroluje. Używanie nawozów i środków chroniących rośliny bywa niebezpieczne dla zdrowia. Jest to źródłem chorób, alergii pokarmowych i zatruć. Ponadto wymierają zwierzęta zatrute sztucznymi środkami używanymi w rolnictwie i zanieczyszczają się wody. Unia Europejska promuje także rolnictwo ekologiczne bez używania sztucznych substancji.

Jeśli mamy mało miejsca na balkonie lub tarasie warto rośliny posadzić w doniczkach i ich zawartość zmieniać wraz ze zmianą pory roku. Wtedy bez trudu można zmieniać aranżację balkonu i dowolnie dobierać rodzaje roślin, komponować gamę kolorystyczną. Latem najczęściej sadzimy pelargonie, werbeny oraz rośliny jednoroczne silnie pachnące na przykład groszek pachnący czy maciejkę. W donicach można sadzić różne rośliny nawet takie które będziemy zmuszeni przenieść na zimę do pomieszczeń. Wśród tych roślin na pewno się znajda róże, hortensje, oleandry. Również w donicach można sadzić byliny które kwitna co roku a wśród nich dzwonki, płomyki oraz ozdobne trawy. Brzegi donic można obsadzić roślinami jednorocznymi takimi jak bakopa lub wieloletnim bluszczem. Donice to również doskonałe miejsce na posadzenie astrów, wrzosów i złocieni. Donice powinny być wielokolorowe. Nie należy się bać łączyć różne rodzaje kwiatów o różnych kolorach. Należy pamiętać jedynie o tym żeby w donicy znalazły swe miejsce kwiaty o podobnych upodobaniach dotyczących nasłonecznienia stanowiska oraz nawadniania.

Jesień tuż tuz więc czas na zabiegi pielęgnacyjne w stawie. Dni sa coraz krótsze a słońce świeci coraz słabiej więc nasz staw ma gorsze oświetlenie i nie zawsze promienie światła docierają na jego same dno. Bardzo ważne jest w tym okresie aby tafla stawu była w miarę czysta co jest bardzo ważne dla podwodnych roślin i ryb. Jeśli po powierzchni stawu pływają opadłe liście to należy je systematycznie usuwać. Również rośliny pływające jeśli jest ich za dużo należy stopniowo zacząć odławiać i przenosić do pomieszczeń gdzie będą zimować. Na pewno należy to zrobić radykalnie przed pierwszymi przymrozkami gdyż rośliny egzotyczne takie jak piscja, hiacynt wodny oraz azolle mogą zwarzyć pierwsze przymrozki i rośliny zmarzną i opadną na dno gdzie będą gnić zabierając tlen rybom i roślinom zimującym w stawie. Warto również wyciąć część roślin które są zakorzenione w dnie jeśli nadmiernie się rozrosły a na pewno te ich fragmenty które obumierają. Obcina się je sekatorem tuż nad kłączem z którego wyrastają.

W zależności od tego jaki gatunek roślin mamy zamiar przechowywać do wiosny sa różne sposoby na to. Najważniejsze aby one bez uszczerbku przetrwały ten trudny dla nich okres. Pośród tych roślin na pierwszym miejscu są na pewno róże które pozostają na zewnątrz. Jeśli rosną one w pojemnikach to taki pojemnik ustawia się w miejscu osłoniętym od wiatru. Pojemnik z rośliną należy dokładnie opakować aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Do opakowania można użyć mat słomianych lub włókninę. Jeśli róże rosną bezpośrednio w ziemi można je ogacić słomianymi matami a jeśli rosną na podporach należy je zdjąć i przykryć gałązkami drzew iglastych. Inaczej będzie wyglądać sprawa z na przykład bugenwillą która musi zimować w jasnym i ciepłym pomieszczeniu. Roślina musi być systematycznie podlewana. W podobnych warunkach zimuje araukaria, datura oraz oleander. Jeśli dochowaliśmy się ładnych pelargonii można je przygotować do zimowania po to aby na wiosnę posłużyły nam za podkład sadzonek. Pelargonie umieszcza się w widnym pomieszczeniu o temperaturze nie wyższej od dziesięciu stopni Celsjusza, pędy przycinamy do jednej trzeciej długości i stopniowo ograniczamy podlewanie.

Osady, które są zlokalizowane w strefie podmiejskiej nazywane są przedmieściami. W krajach wysoko rozwiniętych zauważa się ciągły wzrost liczby mieszkańców oraz obszarów strefy podmiejskiej. Jest to związane z przenoszeniem się ludzi z dzielnic centralnych do spokojnych i cichych peryferii. Natomiast w państwach słabo rozwiniętych zauważyć można odwrotną zależność. Biedna ludność wiejska napływa na przedmieścia miast w poszukiwaniu lepsze pracy. Peryferia są zarówno miejscem slumsów, jaki i bogatych dzielnic willowych. Strefa podmiejska składa się kilku przedmieść o różnorodnych właściwościach. Dzielnice mieszkaniowe charakteryzują się wygodą oraz zielonym otoczeniem, do którego mieszkańcy wracają po pracy w mieście. Istnieją również przedmieścia mieszkaniowe o dość niskim standardzie i typowe dzielnice nędzy. Strefa podmiejska może mieć również charakter przemysłowy. Ośrodki tego typu powstają w okolicach złóż naturalnych i za zgodą mieszkańców. Przedmieścia mogą pełnić funkcje usługowo-handlowe. Najczęściej są to wielkie centra handlowe, wokół których panuje zmożony ruch. Ponadto funkcjonują tam hurtownie oraz giełdy towarowe i ośrodki rolnicze, których mieszkańcy zajmują się rolą i hodowlą. Ostatnim rodzajem strefy podmiejskiej jest wypoczynkowo-rekreacyjna. Mieszkańcy miasta wyjeżdżają na peryferia by móc spokojnie spędzić weekend i odpocząć od miejskiego zgiełku.

Na zmianę liczby mieszkańców wpływa wiele czynników. Zaliczamy do nich przyrost naturalny, migracje-najczęściej ze wsi do miast i zmiany granic administracyjnych. Miasta, które leżą blisko siebie tworzą zespół miejski, gdy jedno z miast jest większe od pozostałych i wyraźnie dominuje mamy wówczas do czynienia z aglomeracja monocentryczną. Natomiast, kiedy kilka miast o podobnej wielkości jest zlokalizowanych blisko siebie jest mowa o aglomeracji policentrycznej lub konurbacji. Szacuje się, że w naszym kraju ponad 62% ludności to mieszkańcy miast. Taka tendencja utrzymuje się od końca ubiegłego stulecia. Bardziej zurbanizowana jest Polska zachodnia, natomiast zdecydowanie najsłabiej pod tym względem wypada południowy-wschód naszego państwa. Proces urbanizacji na poszczególnych kontynentach rozpoczął się w różnych okresach czasowych i z innym nasileniem. Najpóźniej stało się to w Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, Australii oraz Afryce. Współcześnie za najbardziej zurbanizowane uważa się kraje amerykańskie, Europe Zachodnią, Australię, Nową Zelandię oraz Japonię. Natomiast ciągle niewielki odsetek mieszkańców miast w ogólnej liczbie obywateli państw znajduje się na kontynentach: afrykańskim i azjatyckim. Jeśli chodzi o tempo urbanizacji to prym wiodą państwa posiadające mało ludności miejskiej.

Kiedy rolnicy nie posiadają środków finansowych na mechanizacje rolnictwa bardzo pomocne może być państwo lub instytucje zagraniczne i krajowe. Dobrym rozwiązaniem dla biednych państw, niemogących sobie pozwolić na znaczne dotacje na rzecz rolnictwa może być na przykład użytkowanie jednej maszyny przez kilku rolników. Mechanizacja nie jest tak prostym procesem, na jaki wygląda. Istnieje wiele czynników zakłócających mechanizacje rolnictwa. Jednym z nich są warunki przyrodnicze. Używanie maszyn jest nie możliwe na podmokłym i wąskim gruncie oraz terenie o bardzo spadzistym nachyleniu. W państwach słabo rozwiniętych dominuje tradycyjne rolnictwo o małych powierzchniach uprawnych, w których dominuje praca ręczna rolnika oraz całej jego rodziny. Ponadto obszary wiejskie są bardzo gęsto zaludnione, co sprawia, że jest dużo siły roboczej. Biedne społeczeństwa mają również utrudniony dostęp do usług technicznych, paliw oraz zamiennych części. Dodatkowym problemem jest system uprawy roślin. Na przykład w Afryce na tym samym polu sadzi się kilka gatunków roślin naraz.
Niektóre działy produkcji rolniczej nie mogą być zmechanizowane ze względu na specyfikę zbiorów. Przykładem może być herbata, której gałązki zrywa się w odpowiednim stadium wzrostu. W krajach bogatych funkcjonują duże gospodarstwa rolne, które często dzięki mechanizacji mogą być prowadzone przez pojedyncze osoby. Rolnictwo tego typu zaspokaja potrzeby na szczeblu krajowy i międzynarodowym.

Gospodarka intensywna jest prowadzona wtedy, gdy koszty finansowe oraz praca ludzka prowadzi do uzyskania zadowalająco wysokich korzyści, czyli inaczej mówiąc plonów. Natomiast, gdy spodziewane korzyści nie zostaną osiągnięte rolnik zdecyduje się na działalność ekstensywną, czyli taką, która prowadzona jest mniejszym wysiłkiem.
Intensywność rolnictwa może być zahamowana na skutek braku siły roboczej oraz niskiego standardu życia. Ponadto problemem może być brak zapotrzebowania na produktu wytwarzane w gospodarstwach i nieodpowiednia infrastruktura transportowo-techniczna. Do intensyfikacji produkcji rolnej zniechęcają również niestabilne cen i brak informacji o nowoczesnych metodach i środkach produkcji. Rolnicy bardzo często nie posiadają specjalistycznego wykształcenia, a państwo nie stwarza oświaty rolniczej na prawidłowym poziomie. Za mierniki intensywnej produkcji rolnej uważa się plony zebrane z hektara pszenicy oraz ilość zużywanych nawozów sztucznych. Najbardziej intensywne rolnictwo jest w Holandii i Danii. Natomiast ekstensywną rolę bardzo często można spotkać w krajach Afryki oraz państwach, gdzie działają wielkie i nieprawidłowo zarządzane gospodarstwa rolne. Wzrost produkcji wiąże się ze sprzedażą nadwyżki produktów i zwiększeniem popytu na usługi i dobra. Zwiększa się wtedy poziom życia rolników i ich rodzin.

Współcześnie istnieje wiele lokalnych odmian bydła. W krajach najbogatszych wyróżniamy bydło mięsne i mleczne. Natomiast w krajach biednych bydło hodowane jest przede wszystkim dla mleka. Poza tym w wielu kulturach bydło darzone jest niezwykłą czcią, co wiąże się z zakazem spożywania mięsa. Tak jest między innymi w Indiach. Podobna sytuacja panuje w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bydło jest siła pociągową. Zwierzęta te nie występują na wszystkich szerokościach geograficznych. W klimacie zimnym brakuje pożywienia, natomiast tropikalnym bydło zapada na wiele śmiertelnych chorób. Dlatego w takich miejscach hoduje się trzodę chlewną i drób. Trzoda chlewna hodowana jest w pobliżu dużych miast, czyli blisko docelowych rynków zbytu. Zwierzęta te rosną szybciej niż bydło i mogą się odżywiać gorszym pokarmem na przykład odpadami z gospodarstw domowych. Najwięcej trzody chlewnej występuje w Azji Wschodniej, Europie, Stanach Zjednoczonych i Brazylii. Natomiast praktycznie nie hoduje się tej zwierzyny na Bliskim Wschodzie, ponieważ zakazuje tego islam i judaizm. Ostatnimi laty wzrasta spożycie drobiu. Produkcja ta rozwija się zarówno w krajach wysokorozwiniętych jak i słaborozwiniętych. Zazwyczaj lokalizuje się przy dużych miastach, gdzie łatwo sprzedać mięso i jaja. Ptaki tuczy się w pomieszczeniach zamkniętych. Kury można również hodować indywidualnie ze względu na niewielki koszt utrzymania.

Zdarza się, że gospodarstwo może być wyspecjalizowane w hodowli pewnego gatunku zwierząt lub danej rośliny uprawnej. Wiele gospodarstw łączy obydwie produkcje, aby pokarm z łąk i pastwisk trafiał do zwierząt hodowlanych. Dodatkowo może być prowadzona z uprawą roślin pastewnych takich jak kukurydza i buraki pastewne oraz rośliny motylkowe, które wzbogacają glebę w azot, co eliminuje nawozy azotowe. Podobnie jest z uprawą drzew owocowych, które wytwarzają więcej owoców dzięki pszczołą.
Hodowla zwierząt powoduje zmniejszenie wielkości upraw roślin żywieniowych i jednocześnie pomaga w uzyskaniu większych zbiorów, dzięki nawozom naturalnym. W krajach biednych, gdzie panuje niski stopień mechanizacji, bydło jest siłą pociągową. Ponadto takie zwierzęta jak kozy i świnie mogą odżywiać odpadkami i mimo to produkować pełnowartościowe białko, bardzo zdrowe i potrzebne w diecie człowieka. Środowisko przyrodnicze nie zawsze pozostaje bez zmian, gdy prowadzony jest intensywny wypas. Prowadzi to do rozluźnienia warstw gleby i jej niszczenia, a następnie do erozji. Nie tylko łąki pastwiska mogą być miejscem, gdzie zwierzęta zjadają pokarm roślinny. Podczas suszy mogą one niszczyć rośliny uprawne i w dalszym stopniu prowadzić do pustynnienia. Taki proces mam miejsce na sawannach na kontynencie afrykańskim.