Kiedy rolnicy nie posiadają środków finansowych na mechanizacje rolnictwa bardzo pomocne może być państwo lub instytucje zagraniczne i krajowe. Dobrym rozwiązaniem dla biednych państw, niemogących sobie pozwolić na znaczne dotacje na rzecz rolnictwa może być na przykład użytkowanie jednej maszyny przez kilku rolników. Mechanizacja nie jest tak prostym procesem, na jaki wygląda. Istnieje wiele czynników zakłócających mechanizacje rolnictwa. Jednym z nich są warunki przyrodnicze. Używanie maszyn jest nie możliwe na podmokłym i wąskim gruncie oraz terenie o bardzo spadzistym nachyleniu. W państwach słabo rozwiniętych dominuje tradycyjne rolnictwo o małych powierzchniach uprawnych, w których dominuje praca ręczna rolnika oraz całej jego rodziny. Ponadto obszary wiejskie są bardzo gęsto zaludnione, co sprawia, że jest dużo siły roboczej. Biedne społeczeństwa mają również utrudniony dostęp do usług technicznych, paliw oraz zamiennych części. Dodatkowym problemem jest system uprawy roślin. Na przykład w Afryce na tym samym polu sadzi się kilka gatunków roślin naraz.
Niektóre działy produkcji rolniczej nie mogą być zmechanizowane ze względu na specyfikę zbiorów. Przykładem może być herbata, której gałązki zrywa się w odpowiednim stadium wzrostu. W krajach bogatych funkcjonują duże gospodarstwa rolne, które często dzięki mechanizacji mogą być prowadzone przez pojedyncze osoby. Rolnictwo tego typu zaspokaja potrzeby na szczeblu krajowy i międzynarodowym.

Gospodarka intensywna jest prowadzona wtedy, gdy koszty finansowe oraz praca ludzka prowadzi do uzyskania zadowalająco wysokich korzyści, czyli inaczej mówiąc plonów. Natomiast, gdy spodziewane korzyści nie zostaną osiągnięte rolnik zdecyduje się na działalność ekstensywną, czyli taką, która prowadzona jest mniejszym wysiłkiem.
Intensywność rolnictwa może być zahamowana na skutek braku siły roboczej oraz niskiego standardu życia. Ponadto problemem może być brak zapotrzebowania na produktu wytwarzane w gospodarstwach i nieodpowiednia infrastruktura transportowo-techniczna. Do intensyfikacji produkcji rolnej zniechęcają również niestabilne cen i brak informacji o nowoczesnych metodach i środkach produkcji. Rolnicy bardzo często nie posiadają specjalistycznego wykształcenia, a państwo nie stwarza oświaty rolniczej na prawidłowym poziomie. Za mierniki intensywnej produkcji rolnej uważa się plony zebrane z hektara pszenicy oraz ilość zużywanych nawozów sztucznych. Najbardziej intensywne rolnictwo jest w Holandii i Danii. Natomiast ekstensywną rolę bardzo często można spotkać w krajach Afryki oraz państwach, gdzie działają wielkie i nieprawidłowo zarządzane gospodarstwa rolne. Wzrost produkcji wiąże się ze sprzedażą nadwyżki produktów i zwiększeniem popytu na usługi i dobra. Zwiększa się wtedy poziom życia rolników i ich rodzin.

Współcześnie istnieje wiele lokalnych odmian bydła. W krajach najbogatszych wyróżniamy bydło mięsne i mleczne. Natomiast w krajach biednych bydło hodowane jest przede wszystkim dla mleka. Poza tym w wielu kulturach bydło darzone jest niezwykłą czcią, co wiąże się z zakazem spożywania mięsa. Tak jest między innymi w Indiach. Podobna sytuacja panuje w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bydło jest siła pociągową. Zwierzęta te nie występują na wszystkich szerokościach geograficznych. W klimacie zimnym brakuje pożywienia, natomiast tropikalnym bydło zapada na wiele śmiertelnych chorób. Dlatego w takich miejscach hoduje się trzodę chlewną i drób. Trzoda chlewna hodowana jest w pobliżu dużych miast, czyli blisko docelowych rynków zbytu. Zwierzęta te rosną szybciej niż bydło i mogą się odżywiać gorszym pokarmem na przykład odpadami z gospodarstw domowych. Najwięcej trzody chlewnej występuje w Azji Wschodniej, Europie, Stanach Zjednoczonych i Brazylii. Natomiast praktycznie nie hoduje się tej zwierzyny na Bliskim Wschodzie, ponieważ zakazuje tego islam i judaizm. Ostatnimi laty wzrasta spożycie drobiu. Produkcja ta rozwija się zarówno w krajach wysokorozwiniętych jak i słaborozwiniętych. Zazwyczaj lokalizuje się przy dużych miastach, gdzie łatwo sprzedać mięso i jaja. Ptaki tuczy się w pomieszczeniach zamkniętych. Kury można również hodować indywidualnie ze względu na niewielki koszt utrzymania.

Zdarza się, że gospodarstwo może być wyspecjalizowane w hodowli pewnego gatunku zwierząt lub danej rośliny uprawnej. Wiele gospodarstw łączy obydwie produkcje, aby pokarm z łąk i pastwisk trafiał do zwierząt hodowlanych. Dodatkowo może być prowadzona z uprawą roślin pastewnych takich jak kukurydza i buraki pastewne oraz rośliny motylkowe, które wzbogacają glebę w azot, co eliminuje nawozy azotowe. Podobnie jest z uprawą drzew owocowych, które wytwarzają więcej owoców dzięki pszczołą.
Hodowla zwierząt powoduje zmniejszenie wielkości upraw roślin żywieniowych i jednocześnie pomaga w uzyskaniu większych zbiorów, dzięki nawozom naturalnym. W krajach biednych, gdzie panuje niski stopień mechanizacji, bydło jest siłą pociągową. Ponadto takie zwierzęta jak kozy i świnie mogą odżywiać odpadkami i mimo to produkować pełnowartościowe białko, bardzo zdrowe i potrzebne w diecie człowieka. Środowisko przyrodnicze nie zawsze pozostaje bez zmian, gdy prowadzony jest intensywny wypas. Prowadzi to do rozluźnienia warstw gleby i jej niszczenia, a następnie do erozji. Nie tylko łąki pastwiska mogą być miejscem, gdzie zwierzęta zjadają pokarm roślinny. Podczas suszy mogą one niszczyć rośliny uprawne i w dalszym stopniu prowadzić do pustynnienia. Taki proces mam miejsce na sawannach na kontynencie afrykańskim.

W najbardziej rozwiniętych i zamożnych krajach na świecie rolnictwo określane jest mianem uprzemysłowionego. Tego typu działalność gospodarcza charakteryzuje się odpowiednim wykształceniem rolników i wiedzą o przyrodzie oraz wymaganiach roślin przeznaczonych do uprawy. Ponadto jest to dbanie o regulacje stosunków wodnych i dostarczanie glebie odpowiednich związków mineralnych, zwalczanie szkodników i różnego typu schorzeń, należyte oraz zdrowe odżywianie zwierząt hodowlanych, wprowadzanie nowych gatunków roślin i zwierząt do uprawy i chowu oraz stosowanie modyfikacji genetycznej. Metody używane w rolnictwie uprzemysłowionym budzą wiele niezdrowych emocji. Różnego typu środki chemiczne oprócz tego, że chronią rośliny przed zarazami i chorobami przenikają też do ich owoców, które później spożywają ludzie i zwierzęta. Część tego typu związków zanieczyszcza również wody gruntowe. Dotyczy to także zwierząt, które bardzo często są nieprawidłowo tuczone. Do pasz dodawano kiedyś tkanki zwierzęce, co było przyczynom zachorowań na tak zwaną chorobę szalonych krów. Miało to swoje konsekwencje w spadku spożywania mięsa wołowego oraz strat producentów tego typu produktów. Współcześnie bardzo popularne stała się żywność uprawiana i hodowana naturalnie w gospodarstwach ekologicznych. Niestosuje się w nich sztucznych środków ochrony roślin i nawozów sztucznych, więc plony są znacznie niższe, ale ich cena jest o wiele wyższa.

Zboża odgrywają bardzo istotną role na naszym globie. Są one bardzo odżywcze i mogą być długo przechowywane. Jest to szczególnie istotne w miejscach, gdzie ze względu na warunku klimatyczne plony zbiera się tylko jeden raz w roku. Ponadto zboża bardzo szybko rosną, więc mogą być uprawiane nawet w miejscach, gdzie okres wegetacyjny jest bardzo krótki, natomiast, jeśli jest on długi istnieje możliwość zbiorów od 2 do 3 razy w roku. Zboża bardzo szybko i wygodnie się transportuje. Istnieje także możliwość wykorzystania tych elementów, które nie nadają się do spożycia przez ludzi. Na przykład z resztek niejadalnych przez człowieka wytwarza się pasze dla zwierząt, nawozy oraz różnego rodzaju plecionki. Ziarna zbożowe służą do wyrobów mąki, płatków, kaszy i grysiku. Uprawa najczęściej jest mało pracochłonna i wykonywana przez urządzenia mechaniczne. Na tenarach, gdzie panuje klimat ciepły lub wilgotny uprawia się rośliny bulwiaste takie jak maniok, jam, patat oraz taro. Natomiast klimat umiarkowany sprzyja uprawie ziemniaków. Bardzo powszechne są rośliny strączkowe, które mogą rosnąć w wielu strefach klimatycznych. Stanowią one bardzo ważny składnik nasze diety ze względu na bogactwo w białko roślinne. Zliczmy do nich soje oraz wiele odmian fasoli. Podobnie jest z warzywami i owocami, które występują zależności od swoich wymagań w wielu klimatach.

Bardzo ważnym czynnikiem dla rozwoju rolnictwa jest klimat, na który składają się: temperatura powietrza oraz jej roczne i dobowe amplitudy, ilość i pory opadów, długość okresu wegetacyjnego i wilgotność powietrza. Wszystkie te czynniki składają się na agroklimat. Wyżej wymienione elementy wpływają na rodzaj uprawianych roślin i hodowanych zwierząt. Najgorsze warunki klimatyczne panują w strefie okołobiegunowej, umiarkowanej chłodnej oraz odmianach suchych wszystkich stref klimatycznych. Natomiast najbardziej korzystny agroklimat występuje w klimatach morskich, podzwrotnikowych oraz strefie umiarkowanej ciepłej.
Najlepsze efekty gospodarowania osiągają ci rolnicy, których uprawy znajdują się na najlepszych glebach. Do takich zaliczamy czarnoziemy, mady, czarne ziemię, rędziny oraz gleby kasztanowe. Bardzo dobre warunki występują w dolinach i deltach rzek. Takim miejscami o szczególnie dobrej i żyznej glebie są delty Nilu, Gangesu i Brahmaputry. Bardzo korzystne są również ziemie stepowe położone w strefie umiarkowanej suchej. Doskonałym przykładem mogą być stepy Ukrainy. Bardzo ważne jest nachylenie terenu, na którym uprawiane są rośliny. Na stokach o dużym spadku woda wymywa warstwy gleby. Dlatego korzystniejsze są stoki o małym nachyleniu, ponieważ woda nie powoduje praktycznie żadnych szkód.

Na prawidłowy rozwój rolnictwa składają się warunki klimatyczne i glebowe oraz powierzchnia o prawidłowym nachyleniu. Aby wyniki gospodarowania były jak najwyższe potrzebna jest pomoc człowieka. Często jest to szereg działań wymagający ogromnego nakładu pracy i kapitału. Niestety nie wszystkich rolników na to stać. Zdarza się, że ulepszanie roli nie wynika z samego faktu braku funduszy, a problemu własnościowego ziemi. Rolnik użytkujący nie swoje grunty nie przeprowadza żadnych innowacyjnych działań na ziemi, która nie należy do niego. Częstym problemem jest również niewiedza. Przykładem może być nieumiejętne nawadnianie, które prowadzi do zasolenia gleby lub niewłaściwe nawożenie nawozami sztucznymi, powodujące zmniejszenie żyzności oraz zanieczyszczenie wód gruntowych. Bardzo ważną kwestią jest zwiększanie produkcji rolniczej, czyli plonów. Najczęściej zwiększa się obszary uprawne lub podnosi wydajność z hektara. Pomocną rękę do rolników wyciąga również państwo dysponujące organami polityki rolnej, na którą składa się szereg czynników i środków wspomagających rozwój tej dziedziny gospodarki. Zaliczamy do nich między innymi oświatę rolniczą, ochronne artykułów rodzimych przed importowanymi z zagranicy, opiekę weterynaryjną, rozbudowę komunikacyjną, pomoc przy zagospodarowaniu nowych terenów oraz szerszy dostęp do kredytów i subwencji.