Ogród może stać się twoim hobby tak samo jak filatelistyka, czy fotografia. Jeśli jako dziecko bawiło cię wysiewanie nasion groszku pachnącego do skrzynek, a potem obserwowanie, jak kiełkują i wreszcie jak zawiązują się pąki i zakwitają piękne, słodko pachnące kwiaty, to być może ogród to coś dla ciebie. Założenie ogrodu nie jest bardzo skomplikowane, ale wymaga pewnych nakładów pracy, wolnego czasu, oczywiście miejsca i rzecz jasna ochoty. Trzeba pamiętać o tym, że kształtowanie ogrodu jest procesem długoterminowym i na efekty trzeba będzie poczekać minimum rok, jednak jeśli zdecydujesz się na uprawianie ogródka – czy to na balkonie, czy tarasie, czy też przydomowego – z całą pewnością przyniesie ci to satysfakcję, zwłaszcza, kiedy po pracy włożonej w ogród, będziesz się cieszył później jego wyglądem. Ogród może stać się twoją pasją na długie lata, jeśli tylko znajdziesz odrobinę czasu na pracę w nim i jeśli to lubisz. Nie wymaga jakichś szczególnych umiejętności, ani wykształcenia w kierunku ogrodnictwa, wystarczy trochę przydatnej wiedzy, na początek może kilka poradników lub dostęp do Internetu, chęć do poznawania nowych rzeczy, a potem ciut doświadczenia. A jeśli polubisz pracę w ogrodzie, wszystko przyjdzie samo i w końcu aby przyciąć krzew migdałowca, nie będziesz musiał sięgać po żadne poradniki.

Ogród zaczyna żyć wiosną, kiedy to pierwsze promienie słońca ogrzeją ziemię. Wraz z pierwszymi cieplejszymi dniami, tuż po tym, jak stopnieją ostatnie śniegi, w ogrodzie zaczyna się wiosna. Nieco wcześniej zwiastują ją przebiśniegi wychylające łebki spod śniegu, a potem, na ogół już po ustąpieniu przymrozków, pojawiają się krokusy. To niechybny znak, że wiosna już w pełni i trzeba wziąć się do pracy. Pierwsze wiosenne prace polegają na uprzatnięciu grządek, wyrzuceniu starych liści i gałązek, zgrabieniu ich z trawników i odkryciu krzewów z okryć zimowych. Jeśli wśród grabionych liści nie ma chwastów, nadają się one na kompost. Dobrze jest spulchnić ziemię tak zwanymi pazurkami, co doprowadza tlen do dalszych warstw, dzięki czemu gleba lepiej oddycha, a posadzone w niej jesienią cebulki szybciej wschodzą i lepiej dotlenione szybciej rosną i szybciej i pełniej kwitną. Zaleca się również podobne spulchnianie ziemi już w momencie, kiedy cebulki i inne rośliny wzejdą. Wiosna to również dobry czas na sadzenie roślin wieloletnich lub jednorocznych zarówno z nasion, jak i z gotowych sadzonek. Na sadzenie roślin wybierz pochmurny dzień, nawet z lekką mżawką. Nie sadz roślin, jeśli świeci ostre słońce (choć wczesną wiosną raczej się takie nie zdarza). Jeśli ubiegłej jesieni nie posadziłeś krzewów róż, a zaplanowałeś kilka u siebie w ogrodzie, zrób to właśnie teraz pod warunkiem, że prognozy nie zapowiadają już przymrozków.

Od wieków ludzie sadzą róże i tak samo od wieków róża pozostaje królową ogrodów. Najbardziej odpowiedni czas na sadzenie róż to jesień: wrzesień – październik, jednak można to też zrobić wiosną. Trzeba tylko wziąć pod uwagę, że mogą wówczas tego roku nie zakwitnąć. Na sadzenie wybierz pochmurny dzień, ale sadz róże w miejscach słonecznych, róże kochają słońce i bez niego kiepsko kwitną. Zanim posadzisz krzew, zamocz bryłę korzeniową w letniej wodzie na kilka godzin. Dół powinien mieć szerokość dwukrotnie większą od bryły i wysokość taką, by korzenie sięgały dna i swobodne zwisały. Na dnie dołu usyp kopczyk i równo rozłóż na nim korzonki, przysyp korzenie świeżą ziemią zmieszaną z nawozem do róż, przyklep i obficie podlej. Róże mają głęboko osadzony i rozgałęziony system korzeniowy, dlatego też podczas każdego podlewania musisz przeznaczyć na jeden krzew około 5-10 litrów wody, w zależności, czy podlewasz młodziutki krzew, czy starszy. Im starszy, tym głębiej ukryte korzenie. Pamiętaj, by podczas sadzenie róży wysokopiennej, wraz z pniem, wkopać w ziemię palik, do którego pień będzie przywiązany.

Dla początkujących dość trudne, ale łatwo nabrać w tej sztuce doświadczenia. Róże przycina się na przełomie marca i kwietnia lub w kwietniu. Nie robi się tego zbyt wcześnie, bo ewentualne przymrozki, które wczesną wiosną są dość powszechne, mogą wniknąć przez rany po cięciach do wewnątrz i krzewy zmarzną. Młodych róż nie przycinamy w pierwszym roku, pozbywamy się tylko zeschniętych gałęzi i takich, które się krzyżują. Starsze krzewy przycinamy co roku. Cięcia prowadzimy pod skosem, od zewnątrz do wewnątrz, aby w razie deszczu woda nie stała na ranach, a z nich spływała. Tniemy pędy nad drugim lub trzecim oczkiem. Raz na kilka lat można przeprowadzić na krzewach cięcie odmładzające. Wycinamy wówczas pędy słabe (cienkie gałązki), krzyżujące się (tak zwane prześwietlanie), można również ściąć te pędy, które zakłócają nam harmonię całości krzewu. Krzewom słabym fundujemy mocne cięcie wszystkich pędów, zostawiając dwa lub trzy silne, grube gałęzie. Różom, które już kwitną, ścinamy główki przekwitniętych kwiatów. Jeśli zależy nam na dużych kwiatach, obcinamy wszystkie pączki otaczające pąk główny. Z zasady nie przycina się róż pnących, poza usuwaniem zeschniętych gałęzi.