Osady, które są zlokalizowane w strefie podmiejskiej nazywane są przedmieściami. W krajach wysoko rozwiniętych zauważa się ciągły wzrost liczby mieszkańców oraz obszarów strefy podmiejskiej. Jest to związane z przenoszeniem się ludzi z dzielnic centralnych do spokojnych i cichych peryferii. Natomiast w państwach słabo rozwiniętych zauważyć można odwrotną zależność. Biedna ludność wiejska napływa na przedmieścia miast w poszukiwaniu lepsze pracy. Peryferia są zarówno miejscem slumsów, jaki i bogatych dzielnic willowych. Strefa podmiejska składa się kilku przedmieść o różnorodnych właściwościach. Dzielnice mieszkaniowe charakteryzują się wygodą oraz zielonym otoczeniem, do którego mieszkańcy wracają po pracy w mieście. Istnieją również przedmieścia mieszkaniowe o dość niskim standardzie i typowe dzielnice nędzy. Strefa podmiejska może mieć również charakter przemysłowy. Ośrodki tego typu powstają w okolicach złóż naturalnych i za zgodą mieszkańców. Przedmieścia mogą pełnić funkcje usługowo-handlowe. Najczęściej są to wielkie centra handlowe, wokół których panuje zmożony ruch. Ponadto funkcjonują tam hurtownie oraz giełdy towarowe i ośrodki rolnicze, których mieszkańcy zajmują się rolą i hodowlą. Ostatnim rodzajem strefy podmiejskiej jest wypoczynkowo-rekreacyjna. Mieszkańcy miasta wyjeżdżają na peryferia by móc spokojnie spędzić weekend i odpocząć od miejskiego zgiełku.

Na zmianę liczby mieszkańców wpływa wiele czynników. Zaliczamy do nich przyrost naturalny, migracje-najczęściej ze wsi do miast i zmiany granic administracyjnych. Miasta, które leżą blisko siebie tworzą zespół miejski, gdy jedno z miast jest większe od pozostałych i wyraźnie dominuje mamy wówczas do czynienia z aglomeracja monocentryczną. Natomiast, kiedy kilka miast o podobnej wielkości jest zlokalizowanych blisko siebie jest mowa o aglomeracji policentrycznej lub konurbacji. Szacuje się, że w naszym kraju ponad 62% ludności to mieszkańcy miast. Taka tendencja utrzymuje się od końca ubiegłego stulecia. Bardziej zurbanizowana jest Polska zachodnia, natomiast zdecydowanie najsłabiej pod tym względem wypada południowy-wschód naszego państwa. Proces urbanizacji na poszczególnych kontynentach rozpoczął się w różnych okresach czasowych i z innym nasileniem. Najpóźniej stało się to w Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, Australii oraz Afryce. Współcześnie za najbardziej zurbanizowane uważa się kraje amerykańskie, Europe Zachodnią, Australię, Nową Zelandię oraz Japonię. Natomiast ciągle niewielki odsetek mieszkańców miast w ogólnej liczbie obywateli państw znajduje się na kontynentach: afrykańskim i azjatyckim. Jeśli chodzi o tempo urbanizacji to prym wiodą państwa posiadające mało ludności miejskiej.

Dawne miasta powstawały ze względu na bezpieczeństwo oraz płynące z tego tytułu korzyści. Wszelkie niezbędne dobra dowożono z terenów rolniczych. Były to przede wszystkim materiały potrzebne do budowy domów oraz żywność. Dla utrzymania bezpieczeństwa budowano ochronny mur wokół osad. W związku z tym zabudowa była bardzo zwarta, a poszczególne domy połączone ze sobą. Niosło to za sobą zagrożenie pożarowe. W dawnych miastach przestrzeń ograniczona była do minimum, nawet uliczki były bardzo wąskie. Wygląd domostw uzależniony był od zamożności jego mieszkańców. Przedstawiciele władz, arystokracji oraz bogaci kupcy zamieszkiwali najokazalsze budynki. Miasta mogły powstawać dzięki rolnictwu. Chłopi posiadający nadwyżkę żywności sprzedawali je do osad miejskich. Dzięki temu mieszkańcy miast mogli wykonywać inne prace takie jak handel, rzemiosło i budownictwo. Na rozwój pierwszych miast wpłynął również transport. Dzięki niemu istniała możliwość przewożenia materiałów budowlanych oraz żywności. Bardzo ważne stały się także organy kontrolujące organizacje miast i zamieszkujące je społeczności. Wraz z upływem czasu zmieniały się funkcje miastotwórcze. W XVIII wieku takim bodźcem stymulującym rozwój i powstawanie nowych osad był przemysł. Koncentrował się on w pobliżu zasobów naturalnych i szlaków komunikacyjnych. Wolne i liczne miejsca pracy przyciągały wiele nowych mieszkańców.

Śródmieścia miast, które posiadają wielowiekową historie pełnią funkcje kulturalne, administracyjne oraz handlowe. Jest to przede wszystkim związane z tym, że występuje tam stara zabudowa oraz mnóstwo zabytków. Współczesne duże i bardzo dobrze rozwinięte miasta wykształciły nowy typ śródmieścia nazywany CBD od angielskiego zwrotu „Central Business District”. Nie znajdziemy tam zabytków, a jedynie wieżowce, które zastąpiły starą zabudowę. Ceny tych gruntów są bardzo wysokie, więc sprzedaż ich jest bardzo korzystna. Domy mieszkalne zostały przekształcone w centra usługowe. Najbardziej znanym CBD jest Manhattan w Nowym Jorku. Zdarza się, że ze względu na wyjątkowo cenne zabytki i obiekty, tego typu śródmieścia powstają na peryferiach miast. Największą część miast stanowią dzielnice mieszkalne. Są one podzielone na wielorodzinne takie jak bloki i kamienice oraz jednorodzinne domy. Różnią się one stylem budownictwa i standardem. Za najbiedniejsze uważa się dzielnice kamienic powstałych na przełomie XIX i XX wieku, natomiast najbardziej luksusowe te części miast, gdzie znajdują się wille. W krajach biedniejszych na peryferiach miast powstają dzielnice o najniższych standardach mieszkaniowych i życiowych. Nazywane są dzielnicami nędzy, slumsami lub fawelami. Zbudowane są z przedmiotów znalezionych na ulicach, a kanalizacja, telekomunikacja oraz elektryczność praktycznie w nich nie istnieje.