Kiedy rolnicy nie posiadają środków finansowych na mechanizacje rolnictwa bardzo pomocne może być państwo lub instytucje zagraniczne i krajowe. Dobrym rozwiązaniem dla biednych państw, niemogących sobie pozwolić na znaczne dotacje na rzecz rolnictwa może być na przykład użytkowanie jednej maszyny przez kilku rolników. Mechanizacja nie jest tak prostym procesem, na jaki wygląda. Istnieje wiele czynników zakłócających mechanizacje rolnictwa. Jednym z nich są warunki przyrodnicze. Używanie maszyn jest nie możliwe na podmokłym i wąskim gruncie oraz terenie o bardzo spadzistym nachyleniu. W państwach słabo rozwiniętych dominuje tradycyjne rolnictwo o małych powierzchniach uprawnych, w których dominuje praca ręczna rolnika oraz całej jego rodziny. Ponadto obszary wiejskie są bardzo gęsto zaludnione, co sprawia, że jest dużo siły roboczej. Biedne społeczeństwa mają również utrudniony dostęp do usług technicznych, paliw oraz zamiennych części. Dodatkowym problemem jest system uprawy roślin. Na przykład w Afryce na tym samym polu sadzi się kilka gatunków roślin naraz.
Niektóre działy produkcji rolniczej nie mogą być zmechanizowane ze względu na specyfikę zbiorów. Przykładem może być herbata, której gałązki zrywa się w odpowiednim stadium wzrostu. W krajach bogatych funkcjonują duże gospodarstwa rolne, które często dzięki mechanizacji mogą być prowadzone przez pojedyncze osoby. Rolnictwo tego typu zaspokaja potrzeby na szczeblu krajowy i międzynarodowym.

Gospodarka intensywna jest prowadzona wtedy, gdy koszty finansowe oraz praca ludzka prowadzi do uzyskania zadowalająco wysokich korzyści, czyli inaczej mówiąc plonów. Natomiast, gdy spodziewane korzyści nie zostaną osiągnięte rolnik zdecyduje się na działalność ekstensywną, czyli taką, która prowadzona jest mniejszym wysiłkiem.
Intensywność rolnictwa może być zahamowana na skutek braku siły roboczej oraz niskiego standardu życia. Ponadto problemem może być brak zapotrzebowania na produktu wytwarzane w gospodarstwach i nieodpowiednia infrastruktura transportowo-techniczna. Do intensyfikacji produkcji rolnej zniechęcają również niestabilne cen i brak informacji o nowoczesnych metodach i środkach produkcji. Rolnicy bardzo często nie posiadają specjalistycznego wykształcenia, a państwo nie stwarza oświaty rolniczej na prawidłowym poziomie. Za mierniki intensywnej produkcji rolnej uważa się plony zebrane z hektara pszenicy oraz ilość zużywanych nawozów sztucznych. Najbardziej intensywne rolnictwo jest w Holandii i Danii. Natomiast ekstensywną rolę bardzo często można spotkać w krajach Afryki oraz państwach, gdzie działają wielkie i nieprawidłowo zarządzane gospodarstwa rolne. Wzrost produkcji wiąże się ze sprzedażą nadwyżki produktów i zwiększeniem popytu na usługi i dobra. Zwiększa się wtedy poziom życia rolników i ich rodzin.

Plemiona, które mieszkają na sawannie trudnią się rolnictwem i pasterstwem. Pola to niewielkie terytoria powstałe z wykarczowanych obszarów, gdzie kiedyś rosła roślinność naturalna. Najczęściej uprawia się tam zboża takie jak sorgo i proso oraz warzywa. Głównym narzędziem prac jest motyka. W dawnych czasach, kiedy zaludnienie sawanny było niewielkie ziemi starczało na tak zwane „wędrowne” rolnictwo. Rolnicy i ich rodziny zmieniali obszary uprawne wraz ze spadkiem ich wydajności. Sytuacja ta uległa zmianie, kiedy to w drugiej połowie ubiegłego stulecia miała miejsce eksplozja demograficzna, czyli gwałtowny wzrost ludności. Wzrosło również zapotrzebowanie na żywność. Aby ją wytworzyć należało zwiększyć liczbę upraw oraz hodowli. Dodatkową kwestią stały się nowe potrzeby wymagające zaspokojenia. Aby to zrobić należało wytworzyć nadwyżki żywności i sprzedać je. Kiedy zabrakło terenów uprawnych zaczęto masowo karczować roślinność naturalną, co doprowadziło do jej wyniszczenia. Przykład ten bardzo dobrze obrazuje zależność między degradacją środowiska, a liczbą ludności. Im więcej mieszkańców danego terytorium tym większe zagrożenie dla środowiska.

W czasach kolonialnych małe plemiona wykorzystywały jedynie surowce mineralne, które były odnawialne, a ich użytkowanie nie prowadziło do wyniszczenia. Człowiek od początku swego istnienia wywoływał zmiany w środowisku naturalnym. Jednak kiedyś nie były one tak zaawansowane i pozwalały na zachowanie równowagi. Do wyżej wymienionych zasobów odnawialnych zaliczymy między innymi rośliny i zwierzęta, które wykorzystywano przede wszystkim do celów spożywczych. Współcześnie bardzo trudno znaleźć taką zależność między człowiekiem, a przyrodą. Jednak istnieją takie wyjątki jak na przykład lasy Amazonii, gdzie żyją prymitywne plemiona. Gospodarka tradycyjna jest stosowana także w XXI wieku. Jest to jednak nieco zmieniona formuła, przystosowana do współczesnych wymagań gospodarczych. Jej największym minusem jest trwała degradacja środowiska naturalnego.
Podobnie było z przemysłem, który nie szczędził surowców mineralnych i energii. Zanieczyszczał on powietrze, wodę oraz powodował dużą śmiertelność wśród pracowników.